Blog Sławomira Jeneralskiego

Z lekkim opóźnieniem spowodowanym przedwyborczą gonitwą piszę o powstaniu Komitetu Ostatnich Miejsc. KOM zrzesza tych, którzy w wyborach do Sejmu kandydują z ostatnich miejsc na sowich listach. Powstanie KOM-u można potraktować jako inicjatywę mało istotną. Ja jednak namawiam, żeby się nad nią zastanowić. Nie tylko dlatego, że sam, po raz drugi, kandyduję z końca listy. Powód jest istotniejszy. Chcę namawiać do dokonywania świadomego wyboru. Do czytania listy od początku do końca. To ciekawsze zajęcie niż stawianie krzyżyka wyłącznie według sympatii partyjnych. Często narzekamy, że chcielibyśmy głosować na konkretnych ludzi, ale ordynacja wyborcza nie pozwala. Otóż pozwala trzeba tylko zadać sobie trochę trudu i przeczytać uważnie listę, żeby znaleźć swojego faworyta.

Na ostatnich miejscach list LiD-u jest interesująco. Na sejmowej konferencji KOM-u pojawił się Piotr Gadzinowski, weteran ostatniego miejsca w stolicy. Trzykrotnie wchodził z niego do Sejmu i ma zamiar zrobić to czwarty raz. Alicja Murynowicz z Łodzi dwa lata temu nie zdobyła mandatu, teraz próbuje ponownie. Bronisław Cieślak debiutuje jako KOM-owiec. Z ostatniego miejsca kandyduje też, tyle że na liście PO, Jarosław Wałęsa.

Będąc w dobrym towrzystwie, a także, patrząc na notowania LiD-u w dobrym nastroju, pragnę wezwać konkurentów z innych list do współzawodnictwa. Policzmy po wyborach, które ugrupowanie wprowadziło do nowego Sejmu najwięcej posłów kandydających z ostatnich miejsc. Myślę, że nie będziemy w tym rankingu bez szans. 

Dlaczego ja po raz drugi zamykam bydgoską listę, dwa lata temu SLD teraz LiD-u? Powodów jest kilka. Dwa lata temu z ostatniego miejsca zdobyłem drugi wynik po Januszu Zemke. Skoro wtedy moi sympatycy mnie odnaleźli to tym razem będzie im jeszcze łatwiej. Po drugie, start z końca listy pozwala oszczędzać energię. Układanie list to trudny moment dla każdego ugrupowania. Sporo energii trzeba poświęcić na dyskusje kto będzie po kim. Towarzyszą temu wielkie emocje a często i kłótnie. Ja wielce sobie cenię spokój wynikający z nie uczestniczenia w tych dyskusjach. Wolę rozmawiać z wyborcami.

Sławomir Jeneralski

www.jeneralski.pl

Nie zgadzam się, żeby jakiś młokos z CBA przepuszczony przez PiS-owski filtr kadrowy, przeglądał moją ZUS-owską teczkę bez powodu i bez żadnej kontroli. To bezprawie!
 

CBA ma dostać prawo dostępu do naszych dokumentów gromadzonych przez ZUS. 25 milionów Polaków znajdzie się na podstawie jednej decyzji premiera Kaczyńskiego w komputerze supernadzorców IV RP.

Do tej pory, jeżeli policja, lub inne służby chciały zajrzeć do naszych dokumentów, ich szefowie musieli pisać swoim funkcjonariuszom upoważnienie i podawać w nim kogo a także dlaczego chcą prześwietlić. Nie można było grzebać w teczkach bez powodu, kiedy nie toczyło się żadne postępowanie. Teraz ma być inaczej. Wystarczy, że funkcjonariusz CBA wpisze w swoim komputerze imię i nazwisko delikwenta, naciśnie enter i … już. Nie trzeba będzie ZUS-owi niczego wyjaśniać ani broń boże składać żadnych pism. Operacja inwigilowania obywatela ma być wyłączona spod jakiejkolwiek kontroli.

To niezgodne z naszą Konstytucją, z ustawą o CBA z przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych z europejską Kartą Praw Ppodstawowych. Przede wszystkim jednak jest to niezgodne z zasadami przyzwoitości obowiązującymi władzę wobec obywateli.

Obywatelu nie podskakuj – bądź szczęśliwy i już
 

Wizja państwa w którym jakiś wielki brat analizuje moje życie i ani ja, ani nikt inny o tym nie wie, to wizja przerażająca. To wizja państwa, w którym małej grupie ludzi owładniętych obsesją tropienia wyimaginowanego układu (a może manią prześladowczą), wszystko wolno. Ludzie ci stawiają się ponad wszystkimi. Liczą się tylko ich potrzeby, ich dążenia, ich interesy i ich wizja rzeczywistości. Nasza wizja świata nie ma znaczenia. Oni wiedzą lepiej od nas, oni działają skuteczniej od nas, oni uczynią nas szczęśliwymi, nawet, jeżeli będziemy stawiali opór. Szczególnie opornych można prześwietlić i przycisnąć tak, że „ani pisną”.

Po co babcię denerwować…

Od czasu do czasu politycy i publicyści rozpoczynają w Polsce dyskusję rozpoczynającą się od pytania, czy nasza demokracja jest zagrożona. Rozpoczynają i natychmiast wstydliwie wycofują się w twierdzenie, że właściwie to nie za bardzo. Temat wydaje się kłopotliwy nawet dla tych, który IV RP szczerze nie znoszą. Trudno zrozumieć dlaczego? Co się musi wydarzyć, żebyśmy uznali, że pora bić na alarm i to we wszystkie dzwony. Kiedy PiS-owska władza zmieniała na kolanie prawo, żeby zrobić z mediów publicznych  folwark polityczny – pomarudziliśmy ledwo chwilę. Kiedy zmieniła samorządową ordynację wyborczą wprowadzającą blokowanie list a więc zasadę, że rządzić może ten kto zdobył mniej głosów – obrońcy demokracji z PO byli za. Kiedy lobby prokuratorskie chciało uzyskać prawo do, niezgodnego z zasadami obowiązującymi w całej Europie, grzebania w naszych bilingach telefonicznych – po stronie tego lobby stał symbol walki o demokrację Antoni Mężydło, który z Kaczyńskimi pokłócił się dopiero o most w Toruniu. Kiedy premier zakpił z Sejmu odwołując a za chwilę powołując swoich ministrów – nikt się tym nadmiernie nie przejął. Zachowujemy się jak człowiek, który ignoruje fakt, że coś go pobolewa a do lekarza trafia dopiero wtedy kiedy karetka zabierze go nieprzytomnego z ulicy.

Kiedy okazało się, że PiS-owscy twardziele nie chcą się zgodzić na obserwatorów OBWE w czasie wyborów nikt nie ośmielił się powiedzieć głośno, że trzeba skontrolować, czy wybory będą miały uczciwy przebieg. Wszyscy podnosili wstydliwie tylko jeden argument: „do innych państw też jeżdżą”. Nikomu nie przeszło przez gardło, że chodzi właśnie o kontrolę władzy. Fałszowanie wyborów nie polega wyłącznie na podrzucaniu głosów do urny. A czy nie warto sprawdzić, jak tematykę wyborczą traktują media podlegające rządowi, jak policja, służby i instytucje państwa zachowują się wobec komitetów wyborczych. Dlaczego mamy ufać władzy, która nie zasługuje na zaufanie i która skrajnie nie ufa nam. Nie powalajmy sobie wmawiać, że kto kontroluje i krytykuje władzę braci Kaczyńskich dokonuje zamachu na godność państwa i narodu. Bracia Kaczyńscy z państwem i narodem mają na szczęście niewiele wspólnego. Pora to przegłosować. 21 października będzie dobra okazja.

Sławomir Jeneralski

Debata na którą wszyscy czekali nie wywołała emocji, na które liczyła rządna krwi publiczność. Nie wywołała, bo nie mogła. Spotkali się przeciwnicy znający się na tej robocie. Trudno było liczyć na to, że jeden sobie nie poradzi. Nie było haków i pułapek. Gdyby istniały, zostałyby użyte wcześniej albo będą użyte później. Teraz jeszcze nie pora na decydujące rozgrywki. Nie było mieszania z błotem bo dyskutanci dobrze wiedzą, że to przysparza sympatii i punktów przeciwnikowi.

Z punktu widzenia roboty telewizyjnej też nic wstrząsającego. Znane twarze dziennikarzy i, pomijając może  Monikę Olejnik, pytania, które nie wtłaczały gości w fotel. Chwilami wydawało się, że regulamin debaty jest ważniejszy od prezydenta, premiera i polskich, skomplikowanych spraw. Kiedy dla odmiany regulamin przegrywał nieco, wkradał się lekki chaos. Dlaczego rozpoczynał ten program prezes TVP? W firmie gdzie pracuje tylu dziennikarzy i prezenterów, prezes powinien mieć wolne wieczory.

A jednak była to rozmowa która przejdzie do historii i odegra wielką rolę w przekonywaniu nie przekonanych. Dlaczego? To proste! Po raz pierwszy III i IV RP stanęły do konfrontacji w świetle reflektorów. Do tej pory kłóciły się przy okazji i na raty. W różnych składach osobowych i w różnych programach publicystycznych. Czasami można było nawet odnieść smutne wrażenie, że bardziej zajadłe były potyczki dziennikarzy niż polityków. Tym razem osiemnaście lat polskiej transformacji usiadło naprzeciwko dwóch lat kłopotliwego eksperymentu politycznego. Konfrontacja nie przyniosła rozstrzygnięcia bo ono już dawno zapadło. Kto chce zagłosować na PiS, zrobi to nawet gdyby Jarosław Kaczyński przyszedł na tę debatę z krawatem zawiązanym w formie opaski na głowie i próbował mówić po chińsku. Kto chce LiD-u zagłosuje na LiD, choćby Aleksander Kwaśniewski przez pół debaty przekonywał, że spoglądać w oczy pięknych kobiet „nada”. Dla tych dwóch grup sprawa jest rozstrzygnięta. Co jednak z niezdecydowanymi? Czy prezydent i premier dali im do myślenia. Z pewnością tak. Jeden mówił budujmy Europę, drugi budujmy surowe prawo. Jeden zachęcał, do porozumienia drugi wietrzył spiski. Jeden wyliczał swoje, niezmierzone zasługi, drugi wyliczał te same sukcesy mówiąc, że to wspólny dorobek poprzedników. Jeden się uśmiechał częściej, drugi rzadziej. Tak ja zapamiętałem tę debatę. Oczywiście można powiedzieć a ja nie zaprzeczę, że jest to ocena całkowicie subiektywna. Tak, jak każda tego typu ocena. Pytanie jednak na jakie subiektywne oceny zdecydują się owi niezdecydowani, o których głosy toczy się gra?

Gdybym miał pomóc w pojęciu takiej decyzji, powiedziałbym tak: Zastanów się kogo wolałbyś zaprosić do swojego domu na obiad? Komendanta kolonii karnej, czy dyrektora hotelu w którym goszczą sławy tego świata. Zastanów się!

Sławomir Jeneralski

Prasa, radio i telewizja informują o czymś zupełnie niesłychanym o ewakuacji szpitali a minister Zbigniew Religa wciąż jest jednym z najpopularniejszych polityków w Polsce.
 

Pomyślmy, co by było, gdyby za rządów lewicy doszło do ewakuacji szpitali. Odpowiedź jest oczywista, cała opozycja i wszystkie media rozszarpałyby rząd na strzępy. Prowadziłyby krucjatę, przeciwko nieudolnej władzy domagając się jej ustąpienia i ukarania winnych na wszelkie możliwe sposoby. Jazgot podniósłby się taki, że wszelkie tłumaczenia zdałyby się tylko psu na budę. Oburzenie byłoby powszechne i … słuszne.

Teraz ewakuacje szpitali stały się faktem. Pacjenci wywożeni są do innych miejsc jak w czasie wojny a wśród dziennikarskich relacji można usłyszeć informacje o noworodkach oddzielonych od matek. Horror. I co? I w zasadzie nic! Powiedzą coś w telewizji, napiszą w gazetach i tyle. Nikt się tym specjalnie nie interesuje. Nawet na kiełbasę wyborczą nikt nie chce tej sprawy przerobić. Dziwne? Otóż nie do końca.

PiS robi dobrą minę do złej gry bo taki już jest. W żadnej sprawie nie liczył się faktami a udawanie, że zawsze wszystko jest w porządku to PiS-owska specjalność. W końcu „ciemny lud wszystko kupi”.

Platforma Obywatelska ma kłopot. Za służbę zdrowia odpowiadają dziś liberałowie z ekipy Tuska, którzy go zdradzili dla braci Kaczyńskich. Minister zdrowia, Zbigniew Religa, jeszcze dwa lata temu był sztandarem pod którym Donald Tusk walczył o prezydenturę. Andrzej Sośnierz, który dwa lata temu został posłem z listy PO dowodzi dziś Narodowym Funduszem Zdrowia, czyli dzieli pieniądze. Sośnierz dzieli, co ma, ale prawdziwą kasę trzyma obrażona na Donalda Tuska wiceprzewodnicząca PO, Zyta Gilowska. Mamy więc troje byłych platformersów, którzy decydują jak w IV RP działają szpitale i przychodnie. PO musi teraz szukać sposobu, żeby zaproponować takie sposoby na przełamanie kryzysu w służbie zdrowia, żeby odciąć się od tej trójki. Siedzi więc cicho, bo tak jest bezpieczniej.

LiD nie ma powodu, żeby uczestniczyć w rodzinnej kłótni. Lewica porządnie oberwała za służbę zdrowia w poprzedniej kadencji. Niech teraz pokarzą, co potrafią ci, którym tak łatwo było się poprzednio wymądrzać i krytykować.

Tak więc widok ewakuowanych szpitali nie wywołuje dziś, mimo przedwyborczej gorączki, politycznych emocji. Najdziwniejsze jest jednak w tej sprawie nie stanowisko polityków, najciekawsza jest opinia publiczna. Mimo dwóch lat ciągłego kryzysu w służbie zdrowia ludzie nadal ufają ministrowi Relidze bardziej niż większości innych polityków. Ciekawe za co?